Eugeniusz Małkowski

Urodził się w 1942 roku w Gdyni. Od 1962 roku studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Malarstwa. Przez pierwsze dwa lata studiował w pracowni profesora Juliusza Studnickiego, gdzie uzyskiwał wyróżnienia. Od trzeciego roku studiów wybrał pracownię profesora Artura Nacht-Samborskiego (w tym czasie otrzymał stypendium naukowe - artystyczne). Dyplom w 1968 r. Po studiach pracował jako projektant w Państwowych Zakładach Odzieżowych „Sawa” w Warszawie. W 1969 roku założył grupę artystyczną „Arka” (Ciapało, Małkowski, Masznicz). Grupa zorganizowała wiele wystaw i zainicjowali w 1972 roku ruch artystyczny „O poprawę”. W latach 1973 i 1974 był autorem dwóch wielkich wystaw tego ruchu w Galerii Teatru „Studio” i w Domu Artysty Plastyka. W 1976 roku był komisarzem VI Festiwalu Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie a w roku następnym został wybrany na zjeździe w Krakowie członkiem Prezydium Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych współpracował z tygodnikiem „itd”, gdzie pisał artykuły o sztuce. Wynikiem tej współpracy była wystawa towarzysząca „Maratonowi Pokoju” nazwana przez krytykę małym festiwalem. W 1980 r. organizował ogólnopolski ruch artystyczno-społeczny „Świat”. W 1981 r. był aranżerem największej wystawy sztuki (3000 prac) w warszawskiej Zachęcie. W 1984 roku był jednym z współzałożycieli Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. W 1985 r. był autorem aranżacji przestrzennej I Międzynarodowego Triennale Grafiki, swoistego szklanego environments. W tym też roku otrzymał nagrodę im J. Cybisa dla najlepszego malarza roku. W 1986 r. był komisarzem wystawy „Życie ludzkie - los ziemi” towarzyszącej Kongresowi Intelektualistów a jesienią tego roku zorganizował kontestującą wystawę 4 x Warszawa. W latach 1987, 1988 był komisarzem i aranżerem Targów Sztuki „Interart” w Poznaniu. W 1990 r. aranżował dwie wystawy w Pałacu Opatów w Gdańsku - Oliwie (ekspozycja sztuki współczesnej i pośmiertna wystawa prac H. Stażewskiego). W 1990 roku namalował 30 obrazów w 8 godzin a następnie 50 obrazów w 10 godzin. Namalował też publicznie 10 najpiękniejszych Paryżanek przed Centrum Pompidou w Paryżu. Od 1991 systematycznie jeździ do Paryża, gdzie prowadzi akcje „Wspólnego Malowania”, m.in. maluje obraz 2 x 2 m z 40 tysiącami współautorów pt. „Barwy Paryża”. W 1994 roku powołał Stowarzyszenie Odnowy Sztuki (ARA) w Paryżu. Uczestniczył tam w wielu wystawach zbiorowych oraz ma kilka wystaw indywidualnych. W 1995 r. powołał takie samo stowarzyszenie w Polsce, a w 1996 Pracownię - Galerię Inicjatyw Twórczych w Warszawie, w której zrealizował kilkanaście wystaw zbiorowych, prezentując blisko 150 twórców i ponad 1000 prac. W 1997 r. został wybrany prezesem Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. Prace artysty znajdują się w zbiorach w wielu krajach świata.