Jan Pamuła

Urodził się w 1944 r. w Spytkowicach koło Wadowic. Studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie pod kierunkiem H. Rudzkiej-Cybisowej (malarstwo), K. Srzednickiego (litografia) i M. Wejmana(wklęsłodruk). Dyplom w 1968 r. W 1967 r. studiował też w Ecole Nationale Superieure des Beaux Arts w Paryżu i w Central School of Art and Design w Londynie. Od 1982 r. należy do Grupy Krakowskiej. Obecnie profesor krakowskiej ASP. Tworzy też grafikę komputerową. Nie lubiłem sztuki geometrycznej będąc studentem i zaraz po studiach. Byłem ogromnym przeciwnikiem tego typu sztuki w ogóle. Ale stało się inaczej, po prostu to geometria sama się o mnie jakby upomniała i już nic nie mogłem na to poradzić. Dziś określiłbym to jako czystą wewnętrzną wolę, przemianę, która w rezultacie spowodowała odkrycie świata idealnych wymiarów, idealnych miar, świata abstrakcyjnego. Bo przecież geometria jest abstrakcją, a abstrakcja geometryczna wiąże się z bardzo prostymi operacjami czy prawidłami. Świadoma budowa i zasada komponowania unaoczniała się już w pracach przedstawiających, zwłaszcza wczesnych grafikach, gdzie istniały stosunki liczbowe i geometryczność, zawarta w całym układzie kompozycji. Obrazy konstruowane na osiach lub z powtarzającymi się liniami równoległymi, budowane wokół jednego punktu w oparciu o pewien wykres geometryczny. Wszystkie te problemy kryły się w nich pod warstwą przedstawieniową. Później, porównując je z pracami abstrakcyjnymi zobaczyłem, że ten porządek zawsze był gdzieś tam pod powierzchnią. „Pamuła. Obiekty geometryczne. Retrospekcja.” Andrzej Szczepaniak. Grudzień2001-styczeń 2002, Galeria Starmach, katalog Dla Pamuły szczególnie istotny jest kolor - treść jest kolorem, i to właśnie kolor określa i wyznacza głębię obrazu. Świadomość koloru artysta wyniósł z pracowni profesor Hanny Rudzkiej-Cybisowej - jako student z przekory malował obrazy monochromatyczne. Od lat Pamułę fascynuje ten sam kształt geometryczny: łuk lub elipsa. Niestrudzenie bada ich możliwości m.in. w cyklu obrazów i grafik „Systemy” przedstawiającego kwadraty lub prostokąty zwieńczone łukiem albo układy łuków o różnych promieniach. Kształty te, oparte na stałej, rygorystycznej, geometrycznej formie, często przypominają bramy, okna lub inne elementy architektoniczne, zwieńczone łukami renesansowe obrazy lub macewy na starych żydowskich cmentarzach. Użyty w „Systemach” kolor jest równocześnie światłem i kolorem. Regularnie ułożone barwne pasy malowane zgodnie z prawami symetrii lub asymetrii i zasady kompozycji osiowej, o cieniowanych barwach uwodzą grą kolorów. Prace Pamuły budowane są według zasady dzielenia płótna na cztery lub trzy części (żaden moduł nie powtarza się) o ograniczonej palecie barw. Kama Zboralska. Przewodnik po galeriach sztuki 2006. Sztuka inwestowania w Sztukę. Rosner & Wspólnicy 2005.