Piotr Potworowski

Urodził się w 1898 r. w Warszawie, zmarł w 1962 r. w Warszawie. Naukę rozpoczął w 1921 r. w warszawskiej szkole Konrada Krzyżanowskiego pod kierunkiem Adama Rychtarskiego, od 1922 r. w krakowskiej ASP, pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. Członek grupy Komitetu Paryskiego („kapiści”), do którego należeli m.in.: Jan Cybis, Józef Czapski, Artur Nacht-Samborski, Hanna Rudzka-Cybisowa, Zygmunt Waliszewski. W 1924 r. na kilka lat wjechał do Paryża, gdzie uczęszczał do pracowni Légera. Brał m.in. udział w 38. Salonie Niezależnych (1927). W latach 1928-29 przebywał w Wielkiej Brytanii. W 1930 r. powrócił do kraju. Zamieszkał najpierw w Rudkach, a następnie w Grębaninie koło Kępna w Wielkopolsce. W czasie wojny najpierw przedostał się do Szwecji, a potem - w roku 1943 - do Wielkiej Brytanii. W Londynie nawiązał kontakt z londyńskim środowiskiem polskich artystów na emigracji m.in. z Jankielem Adlerem, Feliksem Topolskim, Markiem Żuławskim. W 1946 r. miał pierwszą indywidualną wystawę w londyńskiej Redfern Gallery. Pracował jako pedagog w Bath Academy of Art w Corsham (od 1949), był członkiem London Group (od 1954) i Royal West of England Academy (od 1956). Od 1958 r. profesor gdańskiej i poznańskiej PWSSP. Brał udział w wielu wystawach m.in. na Biennale w Wenecji (1960). Uprawiał malarstwo, grafikę i scenografię teatralną