Jacek Sempoliński

Urodził się 27 marca 1927 w Warszawie. Mieszka w Warszawie. W latach 1943-1944 uczył się malarstwa w konspiracyjnej szkole im. Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie. Po wojnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem m.in. Eugeniusza Eibischa (1946-1951, dyplom 1956). Wykonywał m.in. polichromię kamieniczek na Starym i Nowym Mieście w Warszawie. Od 1956 podjął pracę jako pedagog w macierzystej uczelni. Obok malarstwa sztalugowego uprawiał scenografię i fresk. W 1955 wziął udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyk (Arsenał, Warszawa), gdzie otrzymał nagrodę. Z kolei w 1976 roku został laureatem Nagrody im. Jana Cybisa. W 1986 roku wyróżniono go Nagrodą im. Brata Alberta. Najbardziej znane są jego cykle „Czaszki” i „Twarze”. W czasie stanu wojennego związany był z wspieranym przez Kościół ruchem kultury niezależnej. Wziął udział w wielu wystawach tego nurtu, m.in. w tym w aranżacjach Janusza Boguckiego i Niny Smolarz - "Znak Krzyża", Parafia na Żytniej, Warszawa 1983, "Labirynt - Przestrzeń podziemna", Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego, Warszawa 1989, Marka Rostworowskiego - "Niebo nowe i ziemia nowa", Parafia na Żytniej, Warszawa 1985. W 2002 r. miał wystawę retrospektywną Galerii Zachęta w Warszawie.