Rajmund Ziemski

Urodził się w 1930 r. w Radomiu. Zmarł w 2005r. w Warszawie. Studia w warszawskiej ASP (1949 -1955), dyplom w pracowni A. Nachta – Samborskiego (1955). Od 1958 r. prowadził w macierzystej uczelni pracownię malarstwa. Jak sam przyznaje ponad czterdzieści lat zafascynowany jest problemem koloru, tym, by go wypowiedzieć w pełni, by stworzyć kreację, w której jest on dominujący. Dla Ziemskiego jest to wartość podstawowa. Był uczniem jednego z czołowych kolorystów -- Artura Nachta-Samborskiego, a następnie asystentem w pracowni Jana Cybisa, Jego ekspresyjne malarstwo najbardziej związane jest z nurtem informel. Na przełomie lat 50. i 60. po pejzażach ekspresyjnych, inspirowanych naturą zaczął uprawiać malarstwo abstrakcyjne, które tylko aluzją i tytułem (wszystkie prace artysta nazywa pejzażami) odnosi się do krajobrazu. Choć w jego kompozycjach można znaleźć istotne elementy krajobrazu m.in.: linię horyzontu, przecinające ją linie pionowe itd. z pewnością są to pejzaże umowne, w których artysta zestawia kolory o różnych fakturach –gładkie z chropowatymi, o grubo kładzionej farbie. Jego niezwykle barwne i kontrastowe obrazy (obok jaskrawych kolorów pojawia się też czerń) nawiązują do sztuki dalekowschodniej - do japońskiej kaligrafii. Początkowo wykonywał je techniką gwaszu. Widać w nich rozszerzoną paletę jaskrawych barw. Są tajemnicze, budzą niepokój. Wczesne obrazy Ziemskiego posiadały charakterystyczny znak: czarne słońce. Z czasem pojawiają się symbole bardziej wyrafinowane, wieloznaczne, niekiedy wręcz abstrakcyjne. W najnowszych pracach widoczne są ostre kontrasty kolorystyczne, śmiało zestawia ugry, ochry, czernie, błękity, czerwienie. Tło bywa oranżowe, błękitne, złote, jaskrawozielone, malowane równomiernie, płasko. Stosuje technikę lekkich, gwałtownych, ale jednocześnie opanowanych maźnięć pędzlem po płótnie. Wprowadza złociste i srebrzyste akryle – co rozjaśnia i wzmaga wewnętrzne światło obrazu. Widoczne są szerokie smugi barw, i znane już z dawnych prac delikatne, rozciągnięte pajęczyny, które łagodzą czasem wręcz agresywną ekspresję. Pejzaże Ziemskiego są intymnym zapisem jego emocji, czasem niepokojów. Pochłania go poszukiwanie sensu życia, zgłębianie jego tajemnicy. Tak naprawdę są pejzażami jego duszy, metaforą ludzkiego losu. Kama Zboralska. Sztuka inwestowania w Sztukę. Przewodnik po galeriach sztuki 2004. Rosner & Wspólnicy 2003.