Włodzimierz Borowski

Urodził się w 1930 roku. Artysta i teoretyk sztuki. W latach 1954-1957 studiował historię sztuki na KUL. Współtwórca Grupy "Zamek". Podczas studiów tworzył dzieła, które poprzez odrzucenie tradycyjnej formy malarskiej odwoływały się do idei dzieła-przedmiotu jako zintegrowanej całości powstającej za pomocą eksperymentu i próby zbadania statusu fizycznego dzieła. Wielowarstwową strukturę dzieła traktował jako estetycznie ujednolicony konkret - oryginalny wytwór artysty. Borowski wskazał na nowy rodzaj artystycznej aktywności polegający na przekroczeniu określonej konwencji i wejściu w eksperymentalną sferę formy i znaczeń. Prace tworzone w okresie istnienia Grupy „Zamek" uważane są za jedno z najbardziej interesujących osiągnięć polskiego malarstwa strukturalnego. W tym okresie twórczości Borowski eksponował płaszczyznę płótna, zdecydowanymi liniami wprowadzał symetryczne podziały przestrzeni unikając jednak geometrycznej precyzji, eksperymentował z fakturą obrazu. Z tego okresu pochodzą między innymi obrazy „Oko proroka" (1957) i „Tryptyk" (1957). Późniejsza twórczość Włodzimierza Borowskiego odbija najważniejsze zjawiska w sztuce nowoczesnej, od malarstwa informel drugiej połowy lat 50. po konceptualizm lat 70. Entuzjasta nowatorstwa, autor prowokacyjnych, wzbudzających niepokój cenzury happeningów (tzw. Pokazów synkretycznych) realizowanych m. in. w Galerii Foksal, Krzysztofory, odNowa i Współczesna. Propagator sztuki konceptualnej, w latach 80. i 90-tych XX wieku. Twórca instalacji i performances, w różnorodnych i wielowątkowych poszukiwaniach wcielił ideę twórczej niezależności, podkreślił prawo artysty do wolnej ekspresji i eksperymentu. Uznawany przez krytykę za prekursora postawy postmodernistycznej w Polsce, wyznaczył moment dystansowania się nowoczesnego twórcy wobec modernistycznemu przekonaniu o autonomii wartości artystycznych.