Jan Dobkowski

Urodził się w 1942 r. w Łomży. Studia w warszawskiej ASP w pracowniach J. Studnickiego i J. Cybisa.( 1962-68). W 1972 r. wraz z J. Zielińskim założył grupę Neo-Neo-Neo ( 1967 -70). Zawsze uważałem, że kolorem można się zachwycić lecz świat należy opisywać przede wszystkim linią. W jego pracach linia określa formę, jest nośnikiem koloru, światła i cienia. Twórczość Dobkowskiego jest pochwałą życia i miłości, bo optymistyczny jest seks i rozkosz, istnienie kobiety i mężczyzny. Kobieta Dobkowskiego to obiekt uwielbienia i pożądania, to symboliczna Rodzicielka, to płasko malowana stylizowana postać o nadmiernie wybujałych, pomnożonych piersiach, dłoniach, ustach. Zawsze fascynowały mnie wspaniałe, kobiece kształty, niepowtarzalny, zmysłowy urok jej ciała. Kiedy myślę „akt miłosny”, nie mam na uwadze samej przyjemności, ale również człowieczeństwo, trwanie, przedłużanie życia; narodziny i umieranie. Jego twórczość to przede wszystkim poematy życia i miłosna poezja, w której dominują symbole erotyzmu, miłości i płodności. Jedynie cykle wyrażające przeżycia związane ze stanem wojennym („Zaduszki”, „Treny”) są przepełnione smutkiem, refleksją nad przemijaniem. Z tej przygnębiającej wizji wyzwoliły go dalekie wojaże. W odległych krainach znalazł potwierdzenie, że w naturze nie ma smutku, więc i on nie chcę go wyrażać w swoich obrazach. Zafascynowany egzotyczną przyrodą i kulturą namalował cykl rysunków „Genesis” oraz „Orgie i tańce rytualne” będące hołdem spontaniczności i atawistycznych emocji. Odważnie zestawia kolor zielony z czerwonym, czerwony z niebieskim. Tworzy też prace wyciszone, o perłowych szarościach, lekkich różach, ledwo zaznaczonej bieli. Niektóre maluje metalicznymi kolorami ziemi – złotem, srebrem i miedzią (cykl „Dźwięki”). W jego ostatnim cyklu „Obrazy symultaniczne”, pojawiają się motywy i rozwiązania z wcześniejszych okresów twórczych. Wszystkie jego obrazy, rysunki, nie ważne z jakiego pochodzą okresu uzupełniają się, są konsekwentną kontynuacją jego zamierzeń twórczych. Kama Zboralska. Sztuka inwestowania w Sztukę. Przewodnik po galeriach sztuki 2004. Rosner & Wspólnicy 2003