Stefan Krygier

Ur. w Łodzi w 1923, zm. 1997 tamże. W latach 1945 – 1950 studiował w łódzkiej PWSSP pod kierunkiem Stefana Wegnera i Władysława Strzemińskiego. Współpracował z Władysławem Strzemińskim m. in. przy realizacji projektu Sali Neoplastycznej w Muzeum Sztuki w Łodzi (1948). Należał do Grupy St-53, z którą wielokrotnie wystawiał. Od 1957 roku wykładał w PWSSP w Łodzi. Następnie profesor tejże uczelni. W latach 1972-1979 realizował cykl obrazów geometrycznych, analizujących zagadnienia przestrzeni. Istotą poszukiwań artysty było artykułowanie idei uniwersalnych z obszaru matematyki poprzez poszukiwanie nowej estetyki. Podejmował próby stworzenia formy idealnej (Ośrodek Kondensacji Formy), wielofunkcyjnej, użytecznej w pracy malarza, rzeźbiarza, architekta. Tworzył w ścisłym związku z polską tradycją konstruktywizmu. Ważniejsze wystawy: Salon Po prostu, Warszawa, 1957, III Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Galeria Zachęta, Warszawa, 1959, Galeria Krzywe Koło, Warszawa, 1965, Przestrzeń i wyraz, III wystawa i sympozjum „Złotego Grona”, , Muzeum Okręgowe, Zielona Góra, 1967, Charlottenborg, Kopenhaga, 1973, Galeria 72, Chełm, 1975, Galeria Sztuki BWA, Łódź, 1981, Galerie KIK, Berlin, 1990, Muzeum Historii Miasta Łodzi, 1999, W tradycji konstruktywizmu, gaga galeria, Warszawa, 2007.