Grupa artystyczna KwieKulik - Przemysław Kwiek Zofia Kulik

KwieKulik był awangardowym duetem polskich artystów – Zofii Kulik i Przemysława Kwieka. KwieKulik działał w latach 1970-1987. Pod tym szyldem Zofia Kulik i Przemysław Kwiek, choć oboje rzeźbiarze, zajmowali się głównie działaniami typu performance i dokumentowaniem tej ulotnej sztuki. Zaprzątały ich wielopoziomowe relacje pomiędzy procesem twórczym a powstającym w jego wyniku dziełem i późniejszą dokumentacją. W tym celu założyli Pracownię Działań, Dokumentacji i Upowszechniania, przez ich przyjaciela definiowaną jako "alternatywna, prywatna instytucja pozainstytucjonalna". Zofia Kulik Urodziła się w 1947 roku we Wrocławiu. W swej bogatej twórczości korzysta z różnych technik – najbardziej znane są jej fotografie i kolaże oraz działania performance. Tworzy też rzeźby, obiekty i instalacje. W latach 1965-1971 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Jerzego Jarnuszkiewicza. Na studiach uczęszczała także na zajęcia Oskara Hansena. Już jej praca dyplomowa miała nowatorski charakter polegała na symultanicznej projekcji na trzech ekranach ok. 500 przezroczy W latach 1970-1987 działała wspólnie z Przemysławem Kwiekiem, tworząc duet Kwiekulik i prowadząc w Warszawie niezależną Pracownię Działań, Dokumentacji i Upowszechniania, która rejestrowała działalność artystów z Polski i innych krajów. Działania Kwiekulik to: obiekty, filmy, prace dokumentacyjne i teoretyczne, akcje, interwencje, performance, sztuka poczty. Od 1987 roku artystka pracuje indywidualnie, wykonując słynne czarno-białe fotografie.. W latach 1987-1991 pracowała nad serią "Archiwum gestów", obejmującą ok. 700 czarno-białych fotografii z nagą postacią męskiego modela. W 2004 roku zaprezentowała w galerii „Zachęta” monumentalny projekt "Od Syberii do Cyberii" wielkie tableau mierzące 2,4 x 21 m, składające się z 18 tys. niewielkich fotografii ekranu telewizyjnego. W 1996 roku otrzymała „Paszport” tygodnika Polityka. Mieszka w Łomiankach koło Warszawy. Zofia Kulik jest autorką wielu wystaw indywidualnych pokazywanych w prestiżowych światowych galeriach. Jej prace były pokazywano m.in. w moskiewskim Ermitażu, amsterdamskim Stedelijk Museum, na Biennale Sztuki w Wenecji (1977). Na „Documenta” w Kassel "Wspaniałość siebie" kuratorzy umieścili wśród obrazów Rembrandta i Rubensa. Artystka dzięki zabiegowi multiplikacji i ornamentowemu ułożeniu obrazu, np. na wzór hinduskiej mandali czy koszulek świętych obrazów, czyni swe kompozycje syntezą totalitarnej (choć nie tylko) symboliki. Precyzyjnie dokumentuje drobne fragmenty rzeczywistości, składa tysiące elementów w jedną całość i tworzy olbrzymie fotografie. Dzieła te często uzupełnia symbolicznymi lub osobistymi przedmiotami, które umieszcza w gablotach. W wielu pracach wykorzystuje modela (pozował jej znany twórca Zbigniew Libera). Multiplikowana męska nagość pokazuje bezsens epatowania, dekorowania kompozycji kobiecym ciałem. Czasem nawiązuje do klasycznych dzieł sztuki, np. w pracy „Wspaniałość siebie” do wizerunku królowej Elżbiety II. Przemysław Kwiek Rzeźbiarz, autor instalacji, filmów, interwencji, performer, akcjoner, malarz. Urodzony 2 lutego 1945 w Warszawie, mieszka w Łomiankach-Dąbrowie k. Warszawy. Studiował w latach 1963-1970 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Oskara Hansena i prof. Jerzego Jarnuszkiewicza, u którego uzyskał dyplom. W latach 1970-1988 pracował wspólnie z Zofią Kulik, tworząc duet artystyczny KwieKulik. Od 1987 pracuje indywidualnie, kontynuując zarówno formalne, jak ideowe zdobycze z lat współpracy jako KwieKulik. Przywiązuje duże znaczenie zwłaszcza do wątku, który zarzuciła w swych pracach Zofia Kulik, mianowicie do bezpośredniego reagowania i interweniowania (w formie listów, protestów, akcji) na wynaturzenia zaobserwowane w życiu społecznym. Podobnie jak w latach działalności KwieKulik, Przemysław Kwiek nadal traktuje wszystkie "życiowe przypadki" jako materiał sztuki Działań. Dla swych wystąpień, obejmujących wiele odmian sztuki multimedialnej, od początku samodzielnej działalności stosuje określenie "appearance". W latach 90. wzbogacił repertuar swych zajęć o tradycyjne malarstwo sztalugowe, traktowane wszakże w nietradycyjny sposób, a mianowicie jako jeszcze jeden element poczynań o charakterze interwencyjnym. Ponadto artysta znany jest w swym środowisku, zarówno artystycznym, jak w miejscu zamieszkania, jako organizator i działacz społeczny. W 1988 doprowadził do powstania Stowarzyszenia Artystów Sztuk Innych (SASI), które planował powołać już w 1980-1981. W 1994 i 2001 był pomysłodawcą i organizatorem z ramienia SASI dwu edycji "Ogólnopolskiego Festiwalu Pojawień się i Wyglądów" w Muzeum Narodowym w Warszawie.