Stefan Gierowski

Urodził się w 1925 r. w Częstochowie. Studia w ASP w Krakowie, w pracowniach prof. W. Jarockiego, Z. Pronaszki i K. Frycza (1945 -48), a także historia sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Związany był z warszawską Galerią Krzywe Koło. Od 1961 r. pedagog, następnie profesor warszawskiej ASP. W latach 1975-81 dziekan Wydziału Malarstwa, w 1983 rektor-elekt. Jego obrazy o wyrafinowanej fakturze i kolorystyce stworzone na przełomie lat 50. i 60. uznane są za jedne z najwybitniejszych osiągnięć polskiego malarstwa materii. Dzieła Gierowskiego najpełniej określają trzy słowa: kolor, światło, przestrzeń. Najtrudniejsze jest sprecyzowanie tego, o czym się marzy, za pomocą malarstwa. W myśli, w marzeniach pewne pojęcia nie są do końca określone, a stając przed sztalugami stykamy się z konkretem materii. I przez tę materię, przez farby, musimy dojść do specyficznego „dźwięku” koloru, do metaforyki i metafizyki obrazu. Intuicję przekłada się na kolor. 1) „Dążenie do bieli”. Monika Małkowska. Rzeczpospolita, 06.08.2002 Wierny tradycyjnemu warsztatowi pierwszy obraz nieprzedstawiający namalował w 1957 r. i postawił przy nim liczbę „I” - od tej pory przestał nadawać swoim dziełom tytuły oznaczając je słowem „Obraz” i kolejną cyfrą rzymską. Większość jego wysmakowanych kolorystycznie prac zbudowana jest z najprostszych geometrycznych figur. Gierowski chętnie sięga do praw optyki, od zawsze intrygowało go światło, jego niezwykłe możliwości budowania nastroju, napięć, tajemniczej aury. Interesuje go przedstawienie nie przedmiotów, a pojęć, nie samych zjawisk, ale praw, które nimi rządzą. Jego dynamiczne kompozycje lśnią, migoczą, drgają…wprowadzają w świat ułudy. Prowokują wyobraźnię. Gierowski tworzy iluzję przestrzeni, trójwymiarowości raz nakładając farbę pod różnymi kątami, kiedy indziej stosując perspektywę zbieżną w pustce, bez odniesienia do linii horyzontu. Często podkreśla, że jego prace nie mają nic wspólnego z iluzyjnym naśladowaniem natury, że materialnym światem jest tylko płótno i farby. Jego dzieła nawiązujące do Dziesięciorga Przykazań unaoczniły, że malarstwo może również obrazować pojęcia prawdy i kłamstwa, piękna i brzydoty, dobra i zła. W najnowszych pracach Gierowski operuje geometrycznymi kształtami i intensywnymi kolorami takimi jak błękit i czerwień. (Wśród ponad siedmiuset „numerowanych” obrazów jest kilkadziesiąt poświęconych czerwieni). Niektóre są prawie monochromatyczne. Często mają otwartą kompozycję, zdają się być fragmentami większej całości. Kama Zboralska. Sztuka inwestowania w Sztukę. Przewodnik po galeriach sztuki 2004. Rosner & Wspólnicy 2003.