Ryszard Grzyb

Urodził się w 1956 r. w Sosnowcu. Studia w PWSSP we Wrocławiu (1976-1979), na trzecim roku studiów zmienił sposób malowania na nowoekspresyjny. W 1979 r. przeniósł się na Wydział Malarstwa do warszawskiej ASP – pracownia prof. R. Ziemskiego. Dyplom z wyróżnieniem w 1981r. Współtwórca Gruppy (1982- 1992).Współredagował jej pismo „Oj dobrze już”, gdzie zamieszczał swoje wiersze i teksty teoretyczne. To, co robię, jest akceptacją i afirmacją, nie jest wykluczone, że dla niektórych ludzi może być prowokacją. Stoję po stronie tego co piękne i wzbogaca człowieka. Prowokacją może być dla tych, którzy chcą ograniczyć obraz rzeczywistości w zbyt wąskich ramach. „Ryszard Grzyb” Muzeum Górnośląskie wrzesień –listopad 1994, katalog Pod koniec lat 70. namalował pierwsze ekspresyjne obrazy. W latach 80. po okresie rozgadanych kompozycji pojawiają się prace przedstawiające coraz mniej zdarzeń, coraz więcej pojedynczych postaci i znaków, które zawieszone w pustej przestrzeni przypominają totemy, maskotki albo maski. Prace zapełniają kształty o ostrych kolorach, kładzione płasko, niemal bez modelunku. Niekiedy obwiedzione grubym czarnym konturem. Pojawiają się też fantastyczne stwory o zwierzęcych kształtach, zazwyczaj w scenach walki, konfliktu czy wzajemnych zmagań („Bulterier przebił świnię”, „Medytacja nad głową koguta”). Wczesne papiery Grzyba przedstawiają też zwierzęta, często w roli ofiar przemocy („Zarzynanie czarnego koguta), rubaszne sceny erotyczne ( „Szlifierz nocnych diamentów”) – wszystko to malowane płasko, ostrymi kolorami. Apogeum tego stylu stanowią „papiery berlińskie” wykonane podczas stypendium w Berlinie, w których podejmuje dawne, fantastyczne i egzotyczne wątki ( „Na granicy Babilonu i Nowej Zelandii”). Pod koniec lat 80.powstają prace będące komentarzem rzeczywistości społeczno-politycznej stanu wojennego, obnażające nasze ułomności, nędzę egzystencjalną („Być albo nie być”, „Wstydzę się, że jestem Polakiem”). Od 1987 r. zaczął tworzyć obrazy olejne, w których łączy różne rzeczywistości i plany malarskie. Z czasem pojawiły się kompozycje dekoracyjne, operujące kilkoma uproszczonymi motywami – m.in. ptak, nosorożec, królik. (Styl ten kontynuuje od początku lat 90.). „Bajecznie strojne zwierzęta” – pradawny temat Grzyb przedstawia w nowoczesnej formie malarskiej. Zmysłowe, właściwie abstrakcyjne stanowią przede wszystkim wartości czysto estetyczne. Malarstwo jest magią. Jest małą magią. Malarstwo jest działaniem pozwalającym dojść do prawdy, pozwalającym dojść do siebie, poznać siebie samego, a tylko to jest naprawdę ważne. „Ryszard Grzyb. Artaud w autobusie”. Dorota Monkiewicz, „Exit” nr 3 2003 r. Kama Zboralska. Przewodnik po galeriach sztuki 2006. Sztuka inwestowania w Sztukę. Rosner & Wspólnicy 2005.