Koji Kamoji

Urodził się w 1935 r. w Tokio. Studia w ASP „Musashino” w Tokio (1954-58) i w ASP w Warszawie pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego (1959-66). Od prawie 40 lat mieszka w Polsce i choć przyjechał już jako absolwent tokijskiej ASP uważa się za artystę polskiego. Artysta to ten, który ma kontakt z przyrodą, to znaczy z powietrzem, z wodą, z wiatrem, z rzeczami, nic nie kombinuje, nic nie wymyśla(...). Sztuka Wschodu reprezentuje bezpośrednio zmysłowe działanie, bez wyjaśnień i logicznego, intelektualnego traktowania rzeczywistości. (...) Japończyk przyjmuje świat takim, jakim on jest, bez protestu, bo to jest niezależne od niego(.....). 1)” Koji Kamoji. Wywiad z samym sobą.” Pokaz – Pismo krytyki artystycznej, 1 kwartał 1996 r. 1(14) Egzaltowanym, egocentrycznym Europejczykom Kamoji proponuje skupienie, wyciszenie, współistnienie z naturą. Jego zdaniem prawdziwe spotkanie sztuki Zachodu i Wschodu możliwe jest na bazie duchowych wartości średniowiecznych, które przeciwstawia współczesnemu racjonalizmowi (tekst „Rozmyślania nad sensem Sztuki”). Kamoji nie maluje form biologicznych, są według niego zbyt dosłowne, jednoznaczne. Te, które umieszcza na płótnach wydają się dziwnie znajome a jednak trudne do określenia. Nie ilustruje zdarzeń, stara się wyrazić istotę danej rzeczy. Wyrazić jak najwięcej jak najmniejszą ilością słów, oderwać umysł od siebie i wczuć się w oglądany przedmiot: o sośnie powinniśmy uczyć się od sosny, o bambusie od bambusa. Jego symboliczna sztuka pełna abstrakcyjnych metafor nawiązuje do wschodniej filozofii pustki. Pustka - zawiera wielki potencjał, jest początkiem wszystkiego. Już w swojej pracy dyplomowej pokazał wysmakowane kolorystycznie obrazy - reliefy z surowego drewna z wydrążonymi owalnymi otworami. Niektóre jego abstrakcyjne prace o geometrycznych zróżnicowanych kolorystycznie kształtach przypominają klasyczne kompozycje konstruktywistów ( przyjaźnił się z H. Stażewskim, interesował się też sztuką W. Strzemińskiego). Kamoji jest wytrawnym kolorystą, jego ulubione barwy to stalowa szarość, cytrynowa żółć, indygo, czerń, szmaragdowa zieleń. Kamoji chętnie korzysta z naturalnych przedmiotów takich jak piasek, woda, gałąź, kamienie polne – świadków naszej egzystencji. Jego twórczość jest głęboko kontemplacyjna, filozoficzna. Sens sztuki Kamoji polega na odnajdywaniu wartości niezmiennych i ochronie jedynego świata, od którego nieustannie się oddalamy. Kama Zboralska. Sztuka inwestowania w Sztukę. Przewodnik po galeriach sztuki 2004. Rosner & Wspólnicy 2003.