Adam Smolana

Ur. 1921 we Lwowie, zm. 5.01.1987 w Sopocie. Rzeźbiarz, rysownik, pedagog. Studiował w latach 1938-1942 w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych we Lwowie pod kierunkiem prof. Mariana Wnuka i prof. Józefa Starzyńskiego. Dyplom w 1950 r. w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie u prof. Franciszka Strynkiewicza. Od 1944 do 1945 był pedagogiem w Szkole Przemysłu Artystycznego we Lwowie. W latach 1946-1987 pracował w PWSSP w Gdańsku. Był asystentem prof. Mariana Wnuka, prof. Stanisława Horno-Popławskiego. Następnie od 1956 r. do 1964 prowadził Pracownię Projektowania Rzeźbiarsko-Architektonicznego, a od 1965 r. kierował Katedrą Projektowania Rzeźbiarsko-Architektonicznego. W okresie 1951-1964 prorektor, 1969-1971 dziekan Wydziału Rzeźby, 1971-1981 dziekan Wydziału Malarstwa i Rzeźby (od 1978 Wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby), 1981-1983 dziekan, 1983-1987 prodziekan Wydziału Rzeźby. Od 1951 r. profesor. W 1970r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1975 r. prowadził pracownię rzeźby.
Przez dwa lata od 1948 r. był nauczycielem w Liceum Sztuk Zdobniczych Przemysłu Artystycznego w Gdyni (obecnie Zespół Szkół Plastycznych). W latach 1964-65 odbył stypendium zagraniczne, prof. rzeźby Wydziału Sztuk Pięknych na Uniwersytecie w Damaszku.
Od 1945 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków (nr leg. 141). W 1975 r. został komisarzem polskiej wystawy Le Mur Vivant w Paryżu. Był członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Sztuk Plastycznych AIAP (Association International des Arts Plastiques), a także PZPR oraz współzałożycielem Związku Artystów Rzeźbiarzy (ZAR) i Towarzystwa Przyjaciół Sopotu.
W latach 1952-1954 zrealizował szereg rzeźb dla odbudowującego się Gdańska. Współpracował z Biurem Projektów przy tworzeniu założeń urbanistycznych osiedla „Przymorze”. Brał udział w konkursach oraz wystawach w Polsce i zagranicą. Smolana inspirował się sztuką oraz kulturą antyku. Rzeźby tworzył w drewnie. Natomiast realizacje plenerowe w stali nierdzewnej, brązie i kamieniu. Tematyka rysunków, głównie w technice tuszu lawowanego to szkice rzeźb, akty kobiecie, góry (Tatry), Syria (architektura i pejzaże). Otrzymał liczne odznaczenia państwowe, resortowe, wojewódzkie i miejskie.