Jarosław Kawiorski

Urodził się w 1955 r. w Nowym Sączu. Studia na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie, pod kierunkiem prof. J. Szancenbacha. Dyplom w 1980 r. Zajmuje się też rysunkiem i grafiką warsztatową. W jego twórczości przede wszystkim dominuje człowiek. Człowiek- postać, figura, anonimowy jakby wyjęty z tłumu. Zawsze nagi, bezradny, zagubiony. Pełen smutku, zadumy. Multiplikowany, ujęty w jednakowych pozach, często nienaturalnych, wymuszonych. Sztuka Kawiorskiego prowokuje do zastanowienia nad fenomenem czasu nie poprzez jego przemijanie lecz trwanie. Postacie stojące, siedzące czy spadające, to postacie zatrzymane w ruchu, którego trwanie rozciąga się na wieczność. Zawieszone w nieokreślonej przestrzeni, pozbawione są jakichkolwiek przedmiotów. Do tego etapu Kawiorski doszedł konsekwentnie oczyszczając prace ze zbędnych rekwizytów. Wczesne obrazy to realistyczne studia postaci, z fragmentami świadomie niedokończonymi, jakby porzuconymi. Teraz, egzystencjalne rozważania nadal nie uwikłane w żaden kontekst ani obyczajowy, ani religijny, ani kulturowy czy społeczny oddają płaskie, syntetycznie zdeformowane sylwety, które miejscami kontrastowo odcinają się od tła, miejscami przez nie prześwitują ( „Postaci”). Głęboki kontrast sprawia, że jego bohaterowie wyglądają jakby wyłaniali się z mrocznej czeluści samych siebie lub też zapadają się w jej głąb. Wrażenie pustki potęguje efekt trwania. Trwania, które od zawsze stawia pytania o sens istnienia. Kawiorski pokazuje człowieka w ogóle, pozbawionego nie tylko cech indywidualnych ale i osobowościowych. Bez przeszłości i nie wiadomo czy z przyszłością. W niektórych pracach („Przedmioty”) w ogóle się nie pojawia, o jego obecności świadczą tylko charakterystyczne ślady. Kawiorski zafascynowany światem liczb, ich symbolice i kulturowym znaczeniom poświęcił osobny cykl rysunków. Dzięki przetarciom, wzajemnemu nachodzeniu, przenikaniu się plam, widocznym śladom pędzla i przypadkowym efektom procesu malowania, w jego pracach mimo oszczędnie używanej palety barw widoczne są wysublimowane niuanse kolorystyczne. Kama Zboralska. Przewodnik po galeriach sztuki 2006. Sztuka inwestowania w Sztukę. Rosner & Wspólnicy 2005.