Mariusz Kruk

Urodził się w 1952 r. w Poznaniu. Studia w PWSSP w Poznaniu (1978-1982). Dyplom w 1982 r. W latach 1983-1994 pracował w macierzystej uczelni. Założył grupę Koło Klipsa (1983-1987). W latach 1995-2002 mieszkał na południu Francji. Uprawia też rysunek, tworzy rzeźby, obiekty i instalacje przestrzenne. Jest także autorem krótkich form poetyckich, bajek i opowieści. Kruka nigdy nie interesowała polityka ani tematyka społeczna. Jego twórczość od zawsze ma wymiar uniwersalny. Fascynuje go względność świata i nasze z nim relacje. Zdaniem Kruka żadna opinia o rzeczywistości nie dotyka jej istoty. Inspiruje go również względność postrzegania tego, co nas otacza. Tę niejednoznaczność można zobaczyć w obrazie, na którym dom zwisa dachem do dołu, a oderwane od ścian okna unoszą się gdzieś nad górskimi szczytami, natomiast droga w głębi obrazu staje się coraz szersza, a stoły i krzesła rozstawione są wśród wzgórz. Tę szczególną teorię stosunków przestrzennych oddaje też jeden z jego wierszy : Patrząc od strony nieba, Ptaki latają do góry. Najczęściej maluje pejzaże, rzadziej wnętrza. Podobnie jak realne przedmioty, wizerunki pól, lasów i gór stają się umownymi motywami o syntetycznych kształtach. Płasko malowane, pozbawione światłocienia. Tak samo przelewa na płótno martwe natury – przyjmują nieskomplikowane formy geometryczne. Są jakby powrotem do naturalnego przekazywania emocji, wrażeń, zachwytów. Jego ostatnie obrazy zapełniają: niebo, ziemia, kosmos, niezidentyfikowane obiekty, zło i dobro, czarne ptaki, smoki. Najbardziej poruszający jest „Anioł Stróż” ( jedna z nielicznych prac z tytułem) zwieszony gdzieś między ziemią a niebem - czerwony, o wielu oczach, zapatrzony w smoczy ogon. Często w jego poetyckich pracach pojawiają się archaiczne stylizowane ornamenty zestawiane z fantastycznymi formami zwierzęcymi i roślinnymi przywołujące bestiariusze i sztukę naiwną. Obiekty przestrzenne Kruk buduje z krzeseł, stołów, szaf, porcelanowych naczyń, części garderoby itp. - przedmiotów już nikomu nie potrzebnych, pochodzących z najbliższego jego otoczenia. Czasem szafy, komody, krzesła ustawia jedno na drugim. Zaaranżowany przez artystę przedmiot, przeniesiony w wykreowaną przestrzeń instalacji staje się znakiem. Nie ma być jednak znakiem szafy, krzesła lub stołu, staje się bytem niezależnym, fragmentem dodanym do rzeczywistości, jednym z tej rzeczywistości przejawem. Sztuka jest aktem kreacji, nie odtwarzaniem rzeczywistości, przetwarzaniem czy komentowaniem. Zarówno rysunki jak i obiekty przestrzenne oddają tę samą myśl - świadomość iluzyjnego charakteru sztuki. Mówią też o emocjach i niepokojach artysty, o świecie w jakim żyje. Kruk łączy to, co dobrze znane z tajemniczym, nieodgadnionym, świadomość z wiedzą i wyobraźnią. Kama Zboralska. Przewodnik po galeriach sztuki 2006. Sztuka inwestowania w Sztukę. Rosner & Wspólnicy 2005.