Bunkier Sztuki *

Galeria Sztuki Współczesnej „Bunkier Sztuki”, to galeria krakowska, powstała w roku 1965, zaliczana do najważniejszych polskich instytucji prezentujących sztukę współczesną. Jest artystycznie niezależną instytucją kultury, finansowaną przez Miasto Kraków. Historia tej instytucji sięga roku 1950, czyli od momentu utworzenia Biura Wystaw Artystycznych (BWA). W roku 1965 BWA przenosi się do pawilonu wystawowego, przy pl. Szczepańskim 3a, zaprojektowanego przez Krystynę Różyską-Tołłoczko (rzeźbiarskie opracowanie fasady: Antoni Hajdecki), w którym ma swoją siedzibę po dzień dzisiejszy. W roku 1994 „Bunkier” otrzymał status galerii miejskiej i od tego czasu jego działalność zyskała indywidualny charakter, co symbolicznie wyraziła zmiana nazwy: w 1995 roku galeria przyjęła oficjalnie nazwę „Bunkra Sztuki”. Pierwszym dyrektorem Bunkra Sztuki był autor nowej koncepcji i nazwy galerii Krzysztof Głuchowski (1993-1999), kolejnym Jarosław Suchan (1999-2002), obecnie kieruje nim Maria Anna Potocka. „Bunkier Sztuki” prezentuje nowoczesną światową sztukę, a równoczeżnie promuje artystów związanych z Krakowem. Galeria znana jest z wystaw klasyków sztuki światowej i polskiej. Większości wystaw towarzyszą obszerne katalogi i spotkania dyskusyjne z udziałem krytyków. Jedną z form działania instytucji są spotkania w ramach Klubu Bunkra Sztuki. Prezentacje, dyskusje i projekcje filmowe odbywają się przeciętnie trzy razy w tygodniu i składają się na cykle: „Generacja myślenia”, „Interpretacje”, „Instytucje”, „Jestem, więc tworzę”, „Krytyk sztuki na skraju załamania nerwowego”, „Movies”, „Polityka płci”, „Pre-texty”, „Słownik filozoficzny”, „Student kontra profesor” i „Ucho van Gogha”. Galeria prowadzi także działalność wydawniczą, wykraczającą poza redagowanie katalogów do poszczególnych wystaw. „Galeria Bunkier” była współwydawcą dwóch pozycji o charakterze teoretycznym: „Postmodernizm. Teksty polskich autorów” i „Publiczna przestrzeń dla sztuki?”. Galeria prezentuje w ograniczonym zakresie także sztukę performance oraz jej dokumentację wpisując się tworzenie historii polskiego performance. Wyjątkowy rezonans obudziła w 2008 roku ekspozycja prezentująca ruch Fluxus w Europie Wschodniej.